Friday night, I was on my way home
Well dahil medyo nagiging sossy na ang city of
Caloocan
, merong countdown timer sa pagtawid at pag-andar ng mga sasakyan (yung katulad sa roxas blvd..hehe proud na proud eh no)
At dahil may countdown, people are expected to wait when is the right time for them to pass. Isang pulutong kami sa sideway, parang sasabak sa gyera habang naghihintay makatawid.
To my dismay…
It was the remaning 5 seconds of the time when everyone got fed up and began crossing even without the signal yet.
Nalungkot lang ako.
5 seconds… ano ba naman yung maghintay ka diba?
Imbis na mahiya dahil nagmistula silang mga mangmang na di marunong tumingin sa mga numbers sa countdown, galit pa sila
5 seconds…. Hindi naman masamang maghintay diba?
Iilan lang kaming natira sa sideway hanggang sa umilaw ang countdown para makatawid na kami. Sa loob ng iilang segundo, ang pulutong ng mga taong nasa harapan ko ay nawala na na parang wala.
5 seconds… 5 seconds lang para mag-stay… hindi pa rin nagawa… wala pa ring gumawa.
Nung highschool (ata) ako – habang kasagsagan ng mga corny na jokes at mga forwarded na minsan eh nasesend ng mga tao pag gabi kahit “gud am” ang nakalagay (walang edit2 dati hehe) – may nagtext sa akin. Nasa gitna ako ng madamdaming pagsesenti sa buhay. Ewan ko ba bakit ko napagtripan na magtrip nung gabing iyon. Sabi nung text
“IKAW KASI… ANG HILIG MONG MAGHINTAY SA BUS NA HINDI MO NAMAN ALAM KUNG KELAN DARATING…”
Dahil lakas trip ako nun, sinagot ko yung nagtext sa akin:
“BALIW KA BA?! EH JIP LANG KAYA SINASAKYAN KO PAPASOK NG SKUL. BALIW!!!!”
Pero sa totoo lang mejo tinamaan ako dun
Bakit ka pa maghihintay…
…
…
…
…
…
…
…
…
…
…
…
…
…
…
…
Para sa bus na hindi mo naman alam kung kailan darating…???
Nung gabing nangyari ang tungkol sa countdown timer, naalala ko ang text na yan. habang naghuhuromentado ang mga litid ko sa leeg sa sobrang inis sa mga taong nagsitawid ng walang pang oras, naalala ko na minsan may nagsabing wala ring silbi ang paghihintay…
Nakakalito diba?
Maghihintay ka ba o hindi?
Aalis ka ba at maghahanap ng ibang bus o hihintayin mo na lang… baka sakaling dumaan?
Tatawid ka din ba tulad ng mga taong nag-alsa laban sa countdown timer o hihintayin mong matapos ang 5 segundo bago ibigay sa iyo ng panahon ang lahat ng pagkakataon?
Kahapon, sa isang simpleng tanong ni AJ, naiyak ako.
Simple lang
Nilapitan nya ako (sa kalagitnaan ng nagpaparty kong mga kaibigan sa classroom)
AJ: “Mama she, ok ka lang?”
Nagulat ako – hindi dahil sa bigla siyang lumapit…
Nagulat ako (at naiyak) dahil matagal na yatang walang nakapagtanong sa akin nun.
Lumapit si stella
Si mama joyce
Si ikong
Si dom
Si tine
Si ian
Si kuya july nakabonding ko ulit… after some time. At kahit puro songs, singers at tonsils ni regine velasquez ang pinag-usapan naming, natuwa ako… at super naging masaya ako kasi bibihira na ang chances na makasama ko sila…
Lalo akong naiyak. Kasi ang ingay- ingay sa klase pero natouch ako kasi pinapanood pala nila ako. Napapansin kahit anong ingay, anong gulo, anong saya sa paligid.
Pagkatapos nun naging sobra akong saya. Kasi naisip ko, lahat yata ng bagay, kailangan ko munang paghirapan bago ko makuha. Hindi basta- basta. Hindi kusa. Kailangan sa mahirap at nakakapagod na paraan.
Lahat ng bagay
Lahat- lahat
Pero hindi ang mga kaibigang tulad nila
Maraming salamat sa inyo… maraming salamat sa pakikinig at “pangangaral” (hindi uso payo sa mga kaibigan ko eh haha). Pati sa simpleng tanong na ok ka lang, maraming salamat. Kahapon, dun ko talaga naramdaman na maswerte pa din ako kahit anong mangyari.
SIRAAN NG BUHAY PART 1: (habang naghihintay kay emy)
She: Ansaya ko kasi (confidential information)
Tine (summary): masaya ka ba talaga sa ginagawa mo?
Ian (summary): alam mo hindi naman masamang maging selfish minsan… tao ka pa din
She: *natatawa* hala! Sinabi ko lang na masaya ako eh…
Tine (summary): isipin mo naman sarili mo. Isipin mo naman yung happiness mo
Ian (summary): hanapin mo kung paano ka sasaya…
She: yun na nga problema, hindi ko alam kung anong makakapagpasaya sa akin
SIRAAN NG BUHAY PART 2: (hindi pala papasok si emy kaya nasa platform kami)
She: sorry hindi ko nasabi agad na…. (confidential information)
Helena
(summary): nagulat ako
She (summary): ayoko kasing makasakit
Helena
(summary): paano mo natitiis na ganyan?
She (summary): hayaan mo na *smile*
Helena
(summary): kaya mo ba?
SIRAAN NG BUHAY PART 3: (Present si Mam Vida pero para pa rign walang klase)
AJ: Mama she, ok ka lang?
She: oo naman *naiiyak*
AJ: eh kasi parang this past few days malungkot ka
She: hindi ah! Kaya ko to.wala to. *tawa ng malakas*
Stella (from the back): she, tumingin ka nga dito
She (tumingin naman ang tanga): bakit *nakangiti pero naiiyak*
Stella (lumapit): anong problema
She: …. *di nakasagot, umiyak na lang*
Mama Joyce (summary): alam kong kaya mo pero dapat may pagsabihan ka din
She: *blockout… nakakaiyak…*
Dom: hoy (sabay palo) bakit? Anong problema?
…
…
…
…
…
Sabi ko,
sana
magkaroon ng isang way para malaman ko ang gagawin ko.
Sana
may paraan para sabihin sa akin ni Lord kung bakit (na naman) Nya ako ginaganito…
At in fairness sa “Kanya”… mabilis sumagot. One text away ata ang heaven. Malakas pa signal.
Nung umuwi si achie wee hours at night, may pinagyayabang sya sa aking libro na hindi ko pinansin. Tapos kaninang umaga (siguro dahil hindi ko pinansin), inulit na naman nya ang introduction niya tungkol sa bago nyang buk.
Brida. That was the title. Written by no less than Paulo Coelho.
Si achie bibong bibo sa pagbalot ng bago nyang buk. Nagsabi na ako sa kanya na hihiramin ko kapag nagkaoras ako dahil sa ngayon, lango pa ako sa droga ng buhay.
Tapos ewan ko ba
Bigla kong kinuha yung buk and I began browsing through its pages.
In one of the few pages, the teacher said (basahin nyo na lang para malaman nyo kung sino sya kasi hanggang page 10 pa lang ako nyahaha):
“before our first lesson, I want to remind you of something. When you find your path, you must not be afraid. You need to have sufficient courage to make mistakes. Disappointment, defeat and despair are the tools God uses to show us the way…”
After reading that, I know I will be ok… maraming salamat sa mga kaibigan ko. At sa mga simpleng tanong na ginawa nyo. Hindi ko makakalimutan ang araw na iyon. July 19.
…
…
…
…
…
…
…
…
…
…
…
…
At kung may 5 seconds pa…hindi muna ako tatawid. Hihintayin ko na lang ang time para sa akin.
Kapag umilaw na ang “GO” sa countdown timer.
Kapag pwede na akong lumakad….
Pero kung hindi tlaga darating… hahanap ako ng ibang bus
….
….
….
….
….
….
….
….
….
….
para masakyan…
PS: tine, helena, ian, jen, mama joyce, dhar, redge, ash, lei, stella, aj, kuya july, ikong, dom, meg… sa isang unexpected na panahon at situation, hindi ko makakalimutan na anjan kayo para sa akin…. At nagpapasalamat ako kasi nung oras na iyon, nandun kayo JJJ you made me feel well-loved…*BBBOOOOOO!!!!* I love you guys.
