Archive for February, 2007

SANA SINABI

Wednesday, February 28th, 2007

SANA SINABI
Soapdish

Balita ko ay meron ng iba…
Kaya ako’y wala na talaga…

At ang sakit isipin…
Ang dali mo lang limutin…
Napagod na sa’king paghihintay…
Mga pangako’y di na rin naibigay…
Pero kaya namang limutin…
Na kakulangan sa akin…

Sana sinabi mo na kaagad
Para kung pwede di na naglakad
Patungo sa iyong mundong gusto ng balikan…
At pangakong di na rin iiwanan…

Mga luhang natuyo na sa mukha…
Mga pangarap na bigla nalang nawala…
Pasulyap-sulyap nalang sa langit…
At nangangarap na ito’y maulit…

Sana sinabi mo na kaagad
Para kung pwede di na naglakad
Patungo sa iyong mundong gusto ng balikan…
At pangakong di na rin iiwanan…

[insrumental]

Sana sinabi mo na kaagad
Para kung pde d na naglakad
Patungo sa iyong mundong gus2 nang balikan…
At pangakong d na rin iiwanan…

out of reach

Friday, February 16th, 2007

wala lng

nagfifeeling summer kasi dito sa bahay

nanay ko pa ang kulet

hyper na hyper

*mama as background sound*: WAG NYO ILIPAT YUNG TV! WAWAWE NA!

Out of Reach by Gabrielle

Knew the signs
Wasn’t right
I was stupid for a while
Swept away by you
And now I feel like a fool
So confused,
My heart’s bruised
Was I ever loved by you?

Out of reach, so far
I never had your heart
Out of reach,
Couldn’t see
We were never
Meant to be

Catch myself
From despair
I could drown
If I stay here
Keeping busy everyday
I know I will be OK

But I was
So confused,
My heart’s bruised
Was I ever loved by you?

Out of reach, so far
I never had your heart
Out of reach,
Couldn’t see
We were never
Meant to be

So much hurt,
So much pain
Takes a while
To regain
What is lost inside
And I hope that in time,
You’ll be out of my mind
And I’ll be over you

But now I’m
So confused,
My heart’s bruised
Was I ever loved by you?

Out of reach,
So far
I never had your heart
Out of reach,
Couldn’t see
We were never
Meant to be

Out of reach,
So far
You never gave your heart
In my reach, I can see
There’s a life out there
For me

weird. weird. weird.

Thursday, February 15th, 2007

hindi na naman ako maka2log these past few days nadadalas tong d ko pag2log ng nasa ayos

ewan

ang low ng feeling ko ngayon

kng anong kinahyper ko nung ginawa ko yung last blog ko

totally opposite noon ang ngayon

anyway aun na nga

kanina ang weird

una, hindi ko alam kng anongkatangahan na nman ang tumama saken

naOverlook ko yung clock. imbis na 11.30am, 12.30pm na ako nakaalis ng bahay. kmsta naman ang 1pm na start ng class?

2nd, biglang umulan. kng kelan wala akong dalang jacket tlaga namang timing na timing… kakainis…

3rd, e2 pinakamalupit

palakad ako sa dapitan. yari may nangyari. ayun basta that event caused me to remember my past. that moment parang gusto kong hingin kay Lord na mabitak kahit onting part ng crust ng earth. o kaya para mejo matindi tindi, mghiwalay yung lupa hanggang mantle. tapos dun muna ko. hay.

ang hirap d ko masabi ng detailed. mahirap na. tanungin nyo n lng ako. hehe

tapos e2ng c darlene magbitang, aba, may balak ata sumali sa the buzz. nadurog ako sa mga tanong. pero masarap din sa feeling kasi im not used to tell what i feel to anyone that easy.

computer time, ang chorva girls, nasabihan ko ng mga sadness ko. maraming salamat nga pla. kay kuya bear at mama joyce din.

ang nakapagpalungkot pa saken eh nung napunta na ang usapan kay "ano" hindi si "ano" yun ha kng sya iniisip nyo. si "ano"… (CLUE: anong FAVORITE school ko? ^-^)

aun wala lng. naalala ko lng sya. ay hindi rewind, sobra ko na palang namimiss sya. hindi ko nga rin tlga maintindihan bakit. ayoko magOpen about mushy topics pero hindi ko tlga alam. namimiss ko sya. sobra. sobra. sobra- sobra tlga.

nag-iisa lng kasi yun eh. hindi na pwede at wala na akong makikitang kapalit nya :(

Hassle. Happy. Hapi Balentayms

Wednesday, February 14th, 2007

THE HASSLE MOMENTS:

Feb.13

*around 5pm- nasimulan ang isang plano para sa mga boys ng klase

*around 5.30pm- buo na ang plano pero hindi pa rin malinaw

*6pm- nagsimula ang test sa computer

*7pm- naalala kong maraming tao sa dangwa

*7.30pm- lahat ng dapat na kasama ko ay d ko nakasama para d maghinala ang boys

*nagpunta kami ni ashley sa dangwa *

una naming tinignan ang IMORTAL na rose

SHE: ash pag P20 ang rose, patulan na natin kasi mahal na yan ngaun

ASH: ate magkano po rose

ATE SMILEY: P50

SHE(kausapa ng sarili): anung klaseng rose ba yan?!?!!??! tinutubuan ba ng ugat mag-isa yan at gnyan kamahal?!

***umikot ikot kami***

*8pm- tpos na ang aming kalbaryo; umuwi na si ash dala ang mga ipektos na bulaklak at ako naman ay sumakay ng jip

*8.05pm- ako pa lng ang sakay ng jip

*around 8.15pm- 3 pa lng kami

*8.30pm- nagtangka si manong na sumugod sa gyera… kaso mukhang magOovernyt kami sa gitna ng trapik

*9.30pm- nasa bahay na ako (si mama mega kaway)

*9.35pm- nasa kwarto ako; sumalubong si bunso

BUNSO: ate nakita mo yung charger?

SHE: teka bat saken mo hahanapin e pati nga yung celfone ko nasa iyo

BUNSO: e nilagay ko jan nawala

SHE: so ganun na lng un?!

BUNSO: E NAWALA NGA E! BAKIT BA! *sabay simangot*

*9.40pm- bumaba ako sa dining

MAMA: o anak kumusta naman ang rayuma naten jan

SHE: *nakasimangot lng* *kumakain*

MAMA: o ano ha! masarap luto ko noh… masarap noh..wahahah!

SHE: *tumingin kay mama* *sumimangot* *kumain ulit*

MAMA: e bat ka ba nakasimangot SHE: *naiiyak* yung charger ko nawawala..tapos ako pa yung sinigawan nung nakawala

MAMA: *walang pakialam sa sinasabi ko* anak may regalo ako sayo!

**inabot nya ang 1 malaking kahon*

* binuksan ko kahit masama pa rin ang loob ko*

MAMA: chadan!!!! ang ganda noh! wahaha!

hanggang ngayon iniisip ko pa rin bakit nya ako niregaluhan ng electric fan *hay*

Feb.14

*2.30am- syete! hindi ako maka2log. ansakit nung tuhod kong pinang- dive ko sa basketball

*3am- wah d pa rin ako maka2log! ginawa ko yung saprays namen para sa boys

*4am- sumuko na yung antok saken. na2log pa rin ako

*5am- kmsta naman gisisng na ko

MAMA: o bat ang aga mo nagising? natulog ka ba?

SHE: *tumingin kay mama* *humiga ulit*

*5.30am- aalis na ako

*around 6am- mga 4 meters na nalalakad ko kakahanap ng pwedeng bilhan ng art materials..tsaka ko naisip na maaga pa pala

*7am paalis na ako sa kinaroroonan ko

*around 8am- nasa med pav na ako kasama si tin. Sinimulan naming gawin ang saprays naming para sa mga boys

THE HAPPY MOMENTS

Ang ganda nung mga nagawa namin para sa boys

Tuwang tuwa ako kasi maraming 2mulong sa amin

Tapos nakakatouch yung saprays samen ng boys namen

Para kaming may instant isang batch na boyprens *salamat nga pla* kakatouch T_T

THE HASSLE MOMENTS

*3pm- uwian na at sobrang trapik tlga. Nagmamadali pa naman ako dahil bibili pa ko ng food para kay mama at sa mga chanak kong kapatid

*4pm- nasa jip pa rin ako at unti- unti nang nauubos ang pasensya ko

*4.30pm- 3km away from my drop off point biglang humirit si manong ng nakakairitang statement

MANONG CHORVA: magrere-route tau ha. Kaya yung mga papuntang blah blah…

Ang mga sumunod nyang tagline ay hindi ko na napakinig dahil uminit n tlga ang ulo ko. After 3omins… ay hindi… 1 ½ hours na pagkakaupo e2 ako ngaun at kasalukuyang binubuno ang 3km na lakaran.

Pumunta muna ako sa grocery para bumili ng chokoleyt para kay bunso. Sympre mainit ulo, hindi na ako si “sunshine faced girl”. Yung sunshine bglang lumubog, naging gloomy na. Nasa counter na ako, biglang humirit si manong bagger

MANONG BAGGER1: pare makikipag-date ata

MANONG BAGGER2: e bakit nakasimangot

MANONG BAGGER1: baka atat na.. *sabay tingin saken* wahaha

Obviously ako yung tinutukoy nila. Hindi ko lang maintindihan bat favorite subject ng mga pinoy ang maki butt in at magbigay ng side comment kahit hindi sila hinihingan.

Patay malisya lng ako. Nagbayad ako. At noong paalis na

MANONG BAGGER1: bakit ka ba nakasimangot?

SHE: where’s your manager?

MANONG BAGGER1: huh?

SHE: I am asking WHERE IS YOUR MANAGER?

MANONG BAGGER1: ahh..ehh

SHE: KAHIT MAN LNG BA JUNIOR OFFICER WALA DITO HA! And you, who told you to speak to me that way? Close ba tayo ha?! Akala nyo ba hindi kayo nakakabastos sa ginagawa ninyo? You are humiliating me in front of the general public!

*yung mga tao nung panahong iyan e nag-a-attempt na sumaklolo kay manong bagger*

SHE: nasaan ang manager?!?!

MANONG BAGGER1: …

sa totoo lng ala naman tlga akong balak na sigawan sya. its just that, sabi nga ni ma’am chrisma…sometimes, its not ok to say "its ok". many companies collapse because of the kind of people that they have - inefficient and disrespectful.

neither do i place myself in the pedestal. i didnt mean to mock him. i have my reasons. 1, we are in a place where everybody means business… i, as a buyer and he as a worker. 2nd, we dont even know each other to talk to me or talk about me that way. although i really didnt mind (because i dont really care what the hell they say), ang akin lng, WHAT IF magkataon na nagkaroon cla ng costumer na super sensitive and then then would joke that way, pano yun? 3rd, he speaks below the belt. it was so ungentle of him to comment on someone lalo pa babae na ni hindi nya kakilala and give vicious statements na in the first place hindi naman hinihingi.

i was waiting for the senior manager to come down sana that moment to just tell him na alarming na ang klase ng workers na meron sila. pero naisip ko baka dahil doon matanggal pa si manong bagger kaya sinabi ko

SHE: next tym PO learn to respect PO. it doesnt mean na you’re older than me eh you would speak to me that way PO. kasi pinahiya nyo PO ako. andami pa namang tao dito

comment sa blog ni ted

Sunday, February 11th, 2007

"she… anlaki pala ng braso mo!"

alam mo ba ted na ikaw ang kauna-unahang nagsabi saken nyan

d ko 2loi alam kng pagpuri ba yan

o isa na naman sa mga sarcastic mong tagline

abnoy ka tlga

nalungkot ako sa blog mo

may nalalaman ka pang mga ganun

kng magsalita ka para kang matino..haha

at abnoy ka (ulit)

ngaun pa lng namimiss na kita

ikaw yung unang unang taong nakilala ko sa uste

tapos ngaun ikaw rin yung unang unang aalis sa mga pinaka naging malapit sa akin

nagegets mo ba kng gano kahirap yun?!

ngaun d ko na alam kng cno mas tanga saten

ikaw na napaparanoid sa susunod na pasukan

o ako na napapraning sa nalalapit na ending ng sem

mnsan gs2 na kitang sapakin

pag nakikita kita sa room

ngayong mga nagdaang linggo sobra kang naging papansin hehe

inde i min tgnan motong dialogue na to:

ted: *mamamalo sa braso pag dumaan ako*

she: *mamamalo din para gumanti*

ted: aray ko! bakit ba?

she: libre mo kong siomai kahit P10 lng

ted: ayos ah! namimiss mo lng ako eh!

she: *parang ewan lng…tatalikod*

eng eng ka

alam mo bang totoong namimiss kita

natatandaan mo ba nung inalok mo ko ng piatos?

hindi ko alam kng alam mong hindi ako mahilig sa junk food

pero cge pa rin para lng makalapit ulit

para makipagsuntukan ulit sa braso

lahat yan mamimiss ko

yung mga chismisan natin pag theology

yung mga moments na ang naririnig mo lng saken e *ano ka ba naman ted?! wag mo sabihing ok lng sayo un?!*

lahat ng problema

tska kalokohan natin

kahit na lagi nyo akong dinadawit ni dom

sa KARUMALDUMAL nyong hobby

alam nyo na yun *kng alam nyo lng mas malupit c ashley noh!*

pasensya ka na

kng yung theme song lng ng bes2 yung pinakamatindi nating nagawa

d ka naman mawawala dba?

alam kong magiging mas magaling ka sa music

at sana someday balikan mo naman kami

para maayos natin yung theme song ng klase

aasahan ko yan ha

maswerte ka

nagkagirlfriend ka ng palaban

at hindi iyakin

pero bsta wag ka mag-alala

kami na bahala sa knya

ayusinmo buhay mo abnoy ka

pag nagkita tau ulit

gs2 ko mukha ka ng may pangarap sa buhay ha

ehehe

gs2 ko may level ng suot 2lad nung speech @_@

maraming salamat sa lahat ng memories

hoy pag naggraduate kami

pumunta ka ha

at sa mga christmas parties ng classes

bumili ka ng lahat ng bes2 items ha

at higit sa lahat

wag mo kaming ipagpapalit ha

kasi para sa amin wala ng papalit sayo