invictus_heart

ewan

nakakairita

alam ko wala naman masamang magyabang

lalo na kung may ipagyayabang naman

pero may mga tao namang kayang kontrolin yung kaangasan sa katawan

bt kaya merong wow ANTAAS NG LIPAD *todo naman*

tsk tsk tsk

di ko akalain

kaya palang baguhin ng ganun lng

yung dating mga tahimik lng

wow ngayon, hindi na nga kinakausap

yabangero mode pa rin

ok lng maging mayabang

kailangan din yun para mamotivate ka

pero wag naman sobrahan

minsan kasi nagiging OA

nakakaubos ng pasensya

at nakakatawa

haha wish ko lng nalaman nya/ nila kung sila to

kakaasar tlga

pwede namang wag OA

buti na lng

buti na lng tlga

hay! hmp!

“Are we almost there?”

Minsan iniisip ko kung bakit excited makarating ang mga tao sa pupuntahan nila tapos atat namang umuwi kapag nakarating na sa lugar na yun.

Wala lang

Naisip ko, usually ang tao laging gusto fast- forwarded ang buhay nila.

Yung mga bata nagfi-feeling dalaga. Tapos kapag matanda na, nagfi- feeling bata naman.

Yung mga elementary, gusto na magcollege. Pag nasa college na, gustong bumalik sa elementary

Kapag may pasok, gustong magbakasyon. Kapag bakasyon na, gusto na ulit may pasok.

Yung mga nasa college, gusto nang magtrabaho. Minsan, yung iba, kapag nasa trabaho na, gustong bumalik na lang sa pag- aaral.

Kapag nalulungkot, gustong sumaya. Kapag naman masaya na, humahanap ng gulo para maging malungkot ulit.

Ewan ko. Siguro mahirap lang talaga intindihin.

Kaso minsan din nakakapraning. Pag nakikita mo silang gustong lagpasan yung isang panahon na wala pa nga silang nagagawa.

Ewan ko. Siguro mahirap lang talaga intindihin.

Tulad ng kapag nasa klase ka, gusto mo nang umuwi. Pero kapag uwian na, gusto mo pang tumambay.

Tulad ng nagki- crave ka sa isang pagkain. Kapag nandiyan na, ayaw mo nang kainin.

Tulad ng kapag may boypren ka, lagi mong inaaway. Kapag nawala naman, hinahanap mo.

Tulad ng pagbili mo ng mga bagong school supplies bago magpasukan. Tapos iiwan mo lang sa bahay, at manghihingi ka sa kaklase mo.

Ewan ko. Siguro mahirap lang talaga intindihin.

Bakit kaya? Ewan ko din kung may sense ba yung sinasabi ko. Naalala ko lang kasi yung mga panahon na, naging guilty ako sa mga iyan.

I lost that person ng ganun- ganun na lang. parang wala lang. amp.

Siguro kung may mas masakit sa regret, ito yung pagiging tanga.

Sabi nga ni bob ong, matalino naman ako pero mas pinili kong maging bobo

At ngayon, pinaparusahan na ako ng sansinukuban dahil hindi ko siya makalimutan.

Ang daming WHAT Ifs

Ang daming SHOULD HAVEs

May nagawa

sana

ako

I wouldn’t deny. Minsan ganyan din ako. Pero thankful ako at nakakabalik pa naman ako sa wisyo. Mahirap kung sinisentro mo na yung buhay mo sa isang bukas na wala namang ngayon.

Walang masamang mangarap. Pero wag mo ring ubusin ang oras mo kakagawa ng

plano

, balak, wishes, dreams, goals, targets, at yung iba pang madalas nating ilagay sa slumbook. lalo na kung yung daan mo papunta sa mga yun eh hindi naman malinaw.

Naiinis ako sa magulang na nagpaplano para sa mga anak. Well I was one of those.

Sila pumili ng school ko noong elementary, ayos lang. Bata pa ako e.

Sila pumili ng school ko nung high school. Not my kind of school pero pumasok pa rin ako sa isang science high school. Pero ok lang. natuto akong mabuti sa iskwelahang iyon.

Sila pumili ng course ko sa college. Gusto kong maging sundalo o kaya air force pilot pero kumuha ako ng entrance exam sa university at naging behavioral science major. Ok lang. dahil na-burn out ako sa high school kakaaral, naging sakitin ako. Kung nagtuloy ako sa PMA, masisipa din ako dahil sa kalampahan ko. At nakakilala ako ng mga totoong kaibigan sa UST.

Kahit 70% ng mga desisyon hindi galing sa akin, masaya pa rin ako na nagustuhan ko yung gusto nila para sa akin.

At sabi nga nila, you’ll know til when you become a parent. Siguro nga. Pero kahit naman ganoon, kahit papaano, binigyan nila ako ng pagkakataon na gustuhin ang gusto ko. Kahit minsan, tinanong naman nila ako kung anong gusto ko.

Bakit kailangang ipilit na maging doctor ang isang batang simple lang naman ang gusto?

At bakit kailangang balakin na dito siya mag- aaral at doon siya magtatrabaho?

Hindi ba pwedeng hintayin muna nating umalis ang sasakyan, at magdesisyon tayo kapag naroon na tayo sa paroroonan?

Masakit kapag yung resulta eh hindi sumang- ayon sa

plano

mo.

Pero mas masakit kung ibinuhos mo ang buong buhay mo sa pagpaplano at medyo nakalimutan mong isipin na kailangan mong kumilos para magkatotoo ang mga gusto mo.

Wala naman sigurong aayaw sa magandang buhay. Yun nga lang hindi lahat ng bagay kailangan mong idetalye. Hindi lahat ng bagay DAPAT mong makuha.

Yung nagtitinda ng buko na nanalo sa lotto ng mahigit sa P100M, wala naman diba sa

plano

niya na gigising siya isang araw na mas mayaman pa sa presidente ng pilipinas

Yung mga taong namatay sa Ultra Stampede, hindi naman nila inisip na y un na pala yung huling araw na mabubuhay sila diba? Dahil kung naging masyado silang critical, malamang, walang pupunta dahil maiisip nilang maraming tao.

Yung nagtopnotch sa law board exam, although siguro kumpiyansa siyang papasa, sino ba naman ang mag- aakalang isang taga

Cordilleras

ang makakatalo sa mga nangungunang universities dito sa maynila?

Hindi lahat pwede nating isulat sa organizer.

Hindi mo mai- schedule kung kelan ka babagsak sa exam

Hindi mo masasabi kung kelan ka magkakasakit

Hindi mo malalaman kung kelan kayo mag- aaway ng mga kaibigan mo

Hindi mo masusulat kung buhay ka pa ba bukas

Certified OC ako. Lahat gusto ko maayos. Hindi ako kumikilos ng wala sa pinag- usapan at pinagplanuhan.

Pero binibigyan ko ng space ang sarili ko na magkamali.

Natatandaan ko si Bes (Pia), after p.e. malungkot siya kasi hindi daw maganda ang performance niya. Sabi ko, kung sasama ang loob mo na nagkamali ka, para mo na rin inexclude ang sarili mo sa pagkakamali.

Para

mo na ring sinabi na hindi ka pwedeng makagawa ng hindi tama.

Proud na proud ako sa taong yun dahil halos nasa kanya na lahat. Matalino, magandang pamilya. Wala na siya halos problema and yet hindi siya mayabang. Hindi siya nagpi- freak out kapag may 1

mali

sa exam na kala mo end of the world na. hindi niya kinukumpara ang grades nya sa iba. Hindi siya GC (grade conscious). In short tao pa rin siya.

Minsan kasi yung iba, magkamali lng ng 1, iniiyakan na.

Sa tingin ko significant ang 1 point pero hindi siya life changing kung isang quiz lang ang pinag- uusapan. Kaya hindi dapat iniiyakan o ginagawang source ng pagkabadtrip.

11.30pm na

Ang haba na pala nitong natype ko.

Anyway salamat sa nagtiyagang magbasa

In short,

sana

bawat bagay na nasa atin (tao, bagay, hayop..kung anuman yan) itreasure natin. Mas ok kung umpisahan mo yung araw mo na magpasalamat ka muna na binuhay ka pa NIYA J. Maging thankful na mainit dahil eventually magtatag- ulan na naman. hindi katulad sa ibang lugar na inuubos ang mga tao dahil sa el nino. Iappreciate mo bawat tao, bagay, at kung anu pa man na nangyari sayo – good or bad.

Lastly

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

Matuto kang mangarap, pero wag mong kalimutan na umpisahang tuparin yun NGAYON

Nakabalik ako sa lugar… Ngunit hindi ko na naibalik ang panahon…

- Bob Ong, AbNKKBSNPLKo?!

THE WORST

Station: 99.5 RT

Program: Hit or

Split

Timeslot: 9-12midnight (weekdays)

How it goes: Parang dating/matching game. May searcher tapos may mga tatatwag na searchees. Tapos yung DJ magtatanong sya then pag na-impress nya yung girl, she’ll call it HIT. But pag the guy sounds really crappy, the girl will call it SPLIT… parang busted…ganon

DJ/s: DJ Ron

Ewan ko ba kung pangit sya or hindi ko lang tlga gusto. Siguro na-timing lang na pangit yung mga kasali dun sa game. Well actually the callers were really fun. Ok naman sila. Yung format lang ng show tsaka yung DJ, nakakawindang.

THE NOT SO GOOD SIDES:

1. the searcher is a girl. And she’s quite young. tapos basta namention lang nung girl na medyo wild sya. Tapos yung DJ tinanong siya if she loves stripping in the public. Tama ba naman yun… ON AIR! Nakakaasar tlga. Nakikita yung pagka *u know* nung DJ. When the girl said that she’s just wild on the dance floor coz she’s a dancer, the DJ blurted like… “they say that if youre a good dancer youre also good in bed” %(&$#(%*#)*$(#$U@!!!!!!!!!!!!!

2. tapos may isang searchee na guy. Super young naman nitong batang to. He’s just highschool student. The girl called it SPLIT kasi nga sobrang bata pa nung guy. The DJ asked him what is it that he wanna find out about older women. The guy refused to answer but the DJ kept on pushing him to give AN ADULT kind answer. But the guy still refused. Then the DJ said “Is it about RAGING HORMONES???!!!”…. *siguro naman may nakagets nung raging hormones dyan BOYS…* haaayy ewan ko ba kung allowed yun sa radio. That DEBAUCHED DJ!!!!

3. the last caller was a girl (pero tapos na yung hit or split this time). The girl called just to greet her friends. but AGAIN, the DJ was trying to hit on her. The girl said she will be in a vacation and so the DJ goes on asking how many girls are with her. What kind of bikini will she wear?

One time pakinggan nyo. Ewan ko lang if you will have the same impression as mine. But I still rate it as the worst radio program with the weakest type of DJ.

Sorry kung masyadong brutal. Nakakaalarm lang. yung mga nakikinig pa naman dun mga college students tapos puro raging hormones and wildest things ang maririnig mo sa kanya. Haaayyy…

Station: RX 93.1

Program: The Love Clinic

Timeslot: 9- 10pm (Tuesdays)

How it goes: Para sa mga inlove, hindi inlove at gustong maging inlove. People send in their stories and the DJ would give out advises.

DJ/s: Dr. Love Tom Alvarez

THE NOT SO GOOD SIDES:

1. minsan yung advise na binibigay
   
   ni Dr.

   Love hindi advise kundi sermon

2. DJ also tends to be one- sided and very opinionated
3. hindi consistent you dami nung stories na ini-air (usually 3 pero ngayon dinadaan na lang sa music para maubos yung 1 hour)

Station: 97. 1 LS- FM

Program: Buong station

Timeslot: Buong Airing Time

How it goes: Used to be one rocking station.. now it goes with the flow of those low quality radio stations that usually air the songs of april boy region and cueshe

DJ/s: wala na akong kilala sa mga DJs. Pinalitan na lahat.

THE NOT SO GOOD SIDE:

1. Bakit nagreformat?! BAKIT?!?!?!?!

===============================================================

THE BEST

Station: Magic 89.9

Program: The Morning Show

Timeslot: 6- 9am (weekdays except Friday)

How it goes: nandito yung controversial na segment called FORBIDDEN QUESTIONS

DJ/s: DJ Mo Twister and DJ Mojo Jojo

THUMBS UP

1. like the rest, I also don’t like Mo Twister. Minsan he tends to be so tactless. But I love Mojo jojo though. He can be just so gay that’s why the show is really light.
2. the show is simple. 3 hours of new songs and fun stuffs. Nakakatuwa silang 2 especially when they start to argue… its just so funny
3. THE FORBIDDEN QUESTION. For those who don’t know, it is the segment wherein they invite some celebs and then the DJs ask them some really below the belt questions with some dares. The aim is for the guest to finish the 40 questions to be in the hall of fame. If in the middle of the game, the guest cannot answer the question, then the game will be stopped. Wala lng. Kung gusto mong maunahan yung chismis na lalabas sa dyaryo bukas… makinig ka na lang sa show na to.. hehe

Station: Magic 89.9

Program: Boys’ Night Out

Timeslot: 9-12midnight (weekdays except friday)

How it goes: it is one cool show which I will recommend the girls to listen to para mas maintindihan nila yung guys. The show is not really scripted. Kung ano lang maisip nilang pag-usapan. Like the usual way guys talk.

DJ/s: King DJ Logan, DJ Tony Toni and DJ Slick Rick

THUMBS UP!

1. definitely it is boys’ show. Every time I listen to it I feel like “wow one of the boys pare! Hehe”
2. the show doesn’t try to impress. I can say that the show is one with the least technical cool stuffs. minsan yung gumagawa ng background sound, sila- sila rin. Yung mga house music nila minsan galing lang sa mga listeners but hearing them do those sounds is really funny. The DJs can be so jologs. nakakaaliw
3. the unscripted. The DJs talk in the most comfortable way that they can. Its like anything goes. Kaya hindi boaring pakinggan.

Station: RX 93.1

Program:

Chico

and Delamar

Timeslot: 6- 9am (weekdays)

How it goes: Parang boys’ night out with the top 10s and other stuffs

DJs: DJ Chico and DJ Delamar

THUMBS UP!

1. senseful DJs. These guys don’t just waste their 3 hours talking about nothing. They dig into latest news and those updates na konti pa lang yung nakakaalam (dito ko nakuha yung idea about FILIPINO CLOCK na ginamit ko sa presentation ko sa Oral Comm.)
2. cool gimmicks. Lots of gimmicks kaya hindi boring
3. paborito ng ate ko. Wala lang. wala na akong maisip.hehe

e2ng room namen ng atsi ko, mahal na mahal ko tlga

lahat ng mahahalagang bagay dito namen tinatago

kaya yung susi lagi kong dala

ng isang araw hindi ko maintindihan

kng anong katangahan ba ang pumasok sa isip ko

iniwan ko ang susi sa loob

at nilock ko ang pinto

tapos nung papasok na ako

*ooopppsss..yari ako!* naisip ko

lalo na nung nagsimulang mag-amok ang ate ko dahil hindi ko masabi bat hindi kami makapasok

anyway ginamit ko na lahat ng sharp at pointed objects na ipinagbabawal ng PNP

pero wala pa ring epekto

kulang na lang hilingin ko sa Wish ko lang na ipadala dito samen si wolverine para tumulong samen

pero ala

so napilitan ang kuya ko na akyatin ang ceiling at tumalon sa kabilang kwarto

maluha luha ako

naisip ko ang engot ko tlga

kaya ipinangako kong hindi ko na iiwan ang susi sa loob

anyway wala na ring use dahil sira na ang doorknob

so pag naglock ulit sya, yari na naman

…

…

…

…

…

…

CHAPTER 2

bakasyon ngayon. nakatulala kami ng bunso kong kapatid sa kawalan ng biglang BAM! sumara yung pinto sa taas. ok lang sanay na naman kami kasi malakas yung hangin tlga. kaso nung papasok na kami, ayos, show time na naman dahil nalock sya sa hindi maipaliwanag na kadahilanan. wala kahit 1 sa amin ang nasa kwarto. how come na nalock sya.

anyway wala akong choice.

dahil kaaway ko ang kapatid kong lalaki. kailangan kong isakripisyo ang buhay ko *hehe* alang alang sa kwartong nakasara.

mula sa kabilang kwarto ay kumuha ako ng silya. pinatungan ko ng mga libro na may taas na mga 5 feet. mataas tlga sya.

oppsss wag nyong hanapin ang kapatid ko sa eksenang ito dahil nakatulala lng siya sa akin at parang nababasa ko na ang kanyang mga mata na sinasabing "ate, sana buhay ka pa pagtapos nyan.."

at dahil mataas sya at may fear of heights ako, kumuha ako ng tali, kinabit ko sa ceiling para kahit mataas yung tutuntungan ko, may hahawakan pa rin ako.

nag-attempt ako. mga 4 times. pero bigo. masyadong mataas ang ceiling para maabot ng paa ko. hindi ko naman pwdeng ipilit ilagay kahit isa dahil unstable young tuntungan ko dahil sa sobrang taas.

tapos yung kapatid ko biglang humirit ng:

"hahaha! ate anong ginagawa mo dyan?"

parang nung oras na yun gusto ko syang sapatusin at sabihin sa kanya, "kanina ka pa nakatingin dyan, ngayon mo pa lang binabalak iabsorb yung ginagawa ko?!?!?!"

pero dahil d ko tlga kaya ng mag-isa,  nawala na ang pride ko at hiningi ko ang tulong ng batang kanina pa nakatanga sa akin.

aun sa wakas naakyat ko ang ceiling.

pero hindi papla D END ng kwento

dahila ng susunod kong problema ay

PAANO AKO BABABA?!?!!?

ok

that time nahawakan ko na lahat ng alikabok sa ceiling

tapos yung MABUTI kong kapatid e walang ginawa kundi ito:

"wahahahahahah! ate para kang taong grasa. o teka lng ha wag ka muang tatalon, ibivideo kita…wahahahahahahah!"

habang ako, nagdadasal na lng kay LORD na buhay pa ko paglanding ko sa kwarto namen dahil pag tumalon ako, hahampas ako sa pinto, mga hanger, sa drawers at ang matindi… sa hook na nakasabit sa pinto.

pero hindi pa naman ako nawawalan ng pag-asa dahil pwede kong istretch mabuti ang pang ms.universe kong legs para maabot nung isa yung ibabaw ng drawers. pero mejo malayo. about 5 feet ang pagitan mula sa kinalalagyan ko. no choice.

kaso naisip ko pag minalas ako at nireject sa langit ang request ko na mabuhay pa, mas lalala ang problema dahil, naghihingalo ako sa loob ng nakasaradong kwarto…walang tutulong.

so no choice tlga

pinilit kong abutin ng isa kong paa yung ibabaw ng drawer.

actually natatakot ako noon masira yung drawers dahil kay atsi yun.

pero inisip ko na lng "mas mahal naman siguro ako ng kapatid ko kesa sa drawers nya…"

at nakababa ako!

yung kapatid ko manghang mangha

tapos binuksan ko yung pinto

ang yabang!

feeling super hero na ako

ok na sana ang lahat

pagdating nung gabi

hindi na ako makatulog

sa sobrang sakit gn katawan ko

THE END

i wrote the original version of this article 4 years ago during summer. this is one of my most memorable articles.

i used to be a writer in a website kung saan ang mga tao ay puno ng heart problems.. hehe.. then i posted this article and then bang! the next days were really unexpected.

maraming nag-email saken nun dati, asking me na gusto nila yung article. and some even asked me if they can print it out. the greatets deal was when people started consulting me about their problems. i was just 15 then *hello!* and these guys’ ages range from 20 to 25. mejo nashock pero kinaya ko naman.

sad to say wala man alng ako kahit 1 copy ng artic na to. i gave it to someone in highschool and i wasnt able to have it photocopied man lang… so i just wrote this again from memory. may naalala lang kasi ako. enjoy.

hulaan nyo na lang bakit ganun yung kwento

sori sa mga majojologsan ha

—-

HULING ULAN SA TAG- ARAW

Narito Siya. Narito Lamang Siya

Malakas na naman ang ulan sa labas. At sa musmos ko noong isipan, hindi ko ganap na nauunawaan kung bakit may mga panahong umaambon lang at meron din namang matindi talaga ang buhos ng ulan.

Madalas kaming magkasama. Tulad lang tipikal na mga bata – naglalaro, makukulit at masisiglang ninanamnam ang isang kabataang tila ba walang hanggan. Bagama’t siya na ang kinagisnan kong kalaro, hindi ko maintindihan ang hiwaga na mayroon siya.

Tahimik. Madalas mag- isa. Laging malalim ang iniisip. Oo. Alam ko na mas matanda siya sa akin ng mga tatlong taon, ngunit ang kanyang kamuwangan sa mundo ang madalas bumagabag sa akin.

Minsan habang naglalaro kami, umulan ng malakas. Mabilis niya akong pinasilong habang nilahad naman niya ang kanyang palad upang salukin ang bumabagsak na ulan.

“Alam mo ba kung saan galing ang ulan?” tanong niya

“Huh” ang walang malay kong sagot

“Sa tuwing may problema ang mga tao at umiiyak, ‘yung mga luha natin umaakyat sa langit. Tapos nagiging ulap. Kapag mabigat na mabigat na, bumabagsak sila bilang ulan. Kaya kapag gusto mong umiyak, isabay mo lang sa ulan. Siguradong gagaan ang nararamdaman mo”

Pero hindi ko pa rin maintindihan. Pinilit kong unawain ang bawat salita, bawat titik na lumalabas sa kanyang bibig. Ngunit marahil, bata pa nga ako para maintindihan ang sinasabi niya.

“Balang- araw malalaman mo rin ang sinasabi ko” ang nakangiti niyang tugod.

Minsanan lamang mangyari ang ganoong pagkakataon. Hindi siya palangiti. Madalas – mula sa malayo – ay matama ko siya pinagmamasdan. At siya naman, lilingon upang makipagtitigan na ang mga mata’y tila nagtatanong kung bakit ako nakatingin. At kapag nagkagayon, ako ang unang umiiwas ng tingin tangay ang isang pusong hindi mawari ang nais sabihin.

Ganoon lamang kasimple kaming namuhay. Naghahabulan tuwing tag- araw at nagtatampisaw naman sa tubig tuwing tag- ulan. Walang halong pangamba. Walang katapusan.

Ngunit tulad nga ng tag- lagas at tag- lamig, ang aming kwento ay lumipas na

gaya

ng panahon. Nawala siya. At ako naman, napilitang harapin ang katotohanan na minsan lamang umuulan kapag tag- araw. At kung palalampasin ang pagkakataon – hindi na ito maaaring maulit pa.

Isang gabi, habang ako’y matamang nakatunghay sa kawalan ng magdamag, dagling tumulo ang aking mga luha. At naalala ko ang sinabi niyang, kapag gusto kong umiyak, isabay ko iyon sa ulan. Kaya naman ipinikit ko ang aking mga mata at impit ang pagkawa ng mga daing ng aking isipan hanggang sa marinig ko ang magkakasunod na tigatig ng ulan sa aming bubong. At doon, tuluyan kong pinaagos ang damdamin kong

sana

ay matagal nang naipaalam.

Halos sampung taon na rin ang lumipas. Tulad ng pag-ikot ng mundo, ilang tag- araw at tag- ulan na rin ang aking naranasan. At sa tuwing mararamdaman kong nangungulimlim ang langit at nagbabadya ng pag- ulan, walang atubili akong naghahanda upang muling magtampisaw tulad ng madalas naming ginagawa noon.

Hindi tulad ng dati, hindi ko na isinasabay sa ulan ang bigat ng aking nararamdaman. Dahil alam kong nasaan man siya ngayon, iniingatan niyang huwag bumuhos ang mga ulap ng luha ko. 

In memory of my dad and kuya bong, one of my closest friends in the church choir who passed away when i was 12.

Miss ko na po kayo